Podsumowanie

1. Każde wyrażenie abstrakcji przez dowolny układ fizyczny (w tym człowieka) jest działaniem fizycznym – oddaniem energii.
2. Każde oddanie energii przez układ fizyczny jest wyrażeniem abstrakcji.
3. Każde odebranie abstrakcji przez dowolny układ fizyczny (w tym człowieka) jest działaniem fizycznym - uzyskaniem energii przez układ.
4. Każde uzyskanie energii przez układ fizyczny jest odebraniem abstrakcji.
5. Działanie fizyczne składa się z dwóch elementów – 1. cząstki materii, 2. ruchu.
6. Dowolne działanie fizyczne może być zanegowane (zmienione) jedynie inne działanie fizyczne.
7. Jeśli działanie fizyczne p neguje działanie q, kształtując nowe działanie r, różne od p i q to działanie r wynika jednocześnie z p i q – to jest to rzeczywista koniunkcja.
8. Dowolne działanie fizyczne może być wzbogacone o inne działanie bez zmiany działania.
9. Jeśli działanie fizyczne p wzbogaca działanie q, kształtując połączone działanie r identyczne z działaniami p lub q – to jest to rzeczywista alternatywa.
10. Stan układu fizycznego w ruchu i spoczynku cząstek materii układu jest abstrakcyjną liczbą – wartością logiczną.
11. Wzajemnie oddziaływanie układów fizycznych na siebie w koniunkcji, negacji, alternatywie – wymiana energii między układami - jest jednocześnie złożonym działaniem fizycznym i działaniem logicznym będącym treścią świadomości.
12. Świadomość nie ogranicza się do działań fizycznych materii mózgu ale jest obecna we wszelkich działaniach fizycznych.
13. Nie istnieje podział materii na martwą i ożywioną.

Choć nie jestem fizykiem to jeszcze raz spróbuję:

Wg mnie układy fizyczne tracą energię wyłącznie na 3 sposoby:

1. Zwalniają ruchy w układzie (co związuję z tempem czasu w układzie)
2. Układ się kurczy – zmniejsza się suma odległości wszystkich cząsteczek materii tworzących układ od siebie
3. jedno i drugie razem

Chciałbym zapytać czy to się zgadza czy są formy utraty energii przez układ, które temu przeczą i układ tracąc energię jednocześnie się rozszerza i przyśpiesza.

Wychodzi mi na to, że materia wciąż traci energię bo aby utrzymać wszystkie odległości i prędkości w układzie to trzeba do niego wciąż dokładać energii i wg mnie dotyczy to wszystkich układów gdyby je wyizolować. Mogłoby się wydawać, że energia jest zachowana bo utrata energii byłaby znikoma. Być może grawitacja jest efektem kurczenia się materii w większej skali?

Biorąc pod uwagę siłę grawitacji dla małych mas ta utrata energii przez materię byłaby znikoma w porównaniu z innymi energiami. Jednak w skali całej planety?

Ale może mi się to wszystko tylko wydaje dlatego jak zawsze proszę o opinię.

Działanie

Działanie (fizyka)

Działanie – podstawowe pojęcie mechaniki teoretycznej. Wyraża się w jednostkach iloczynu energii i czasu, bądź pędu i drogi. Działanie to całka lagranżjanu układu między dwoma stanami:

Obowiązuje wariacyjna zasada najmniejszego działania analogiczna do zasady najmniejszego czasu.

Działanie algebraiczne

Działanie – w matematyce i logice czynność lub procedura dająca nową wartość, nazywaną wynikiem, na podstawie danych jednej lub więcej wartości początkowych nazywanych argumentami lub operandami. Najczęściej mówi się o działaniach jedno- i dwuargumentowych, choć mogą one mieć ich więcej lub mniej (zero). Działania jednoargumentowe (unarne) dają wynik na podstawie tylko jednej wartości, czego przykładem są np. negacja, czy funkcje trygonometryczne. Działania dwuargumentowe (binarne) przyjmują dwie wartości dając trzecią, wśród przykładów można wymienić dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie, czy potęgowanie.
Działania nie muszą dotyczyć tylko liczb, a dowolnych obiektów matematycznych. Działania logiczne takie jak koniunkcja („i”), alternatywa („lub”), czy negacja („nie”) łączą ze sobą wartości logiczne prawdy i fałszu. Dodaje się i odejmuje wektory. Za pomocą działania składania funkcji łączy się ze sobą obroty, jeden po drugim. Działania na zbiorach obejmują działania dwuargumentowe sumy i iloczynu zbiorów oraz jednoargumentowe dopełnienie. Wśród działań na funkcjach można wymienić złożenie, czy splot.

Okazuje się, że działania algebraiczne bezbłędnie oddają działania fizyczne i na odwrót działania fizyczne mogą być wyrażone w postaci działań algebraicznych.

Jednocześnie naukowcy głowią się jak związać działania algebraiczne z działaniami fizycznymi naszego mózgu.

Chodzi o to, że tu nie potrzeba niczego związywać bo działanie algebraiczne i działanie fizyczne – to jest jedno działanie – nie dwa działania.

Myślimy dosłownie ruchami i spoczynkiem materii. Zdaje nam się tylko, że to jest jakaś niematerialna abstrakcja ale to jest w rzeczywistości ruch i spoczynek cząstek materii we właściwościach materii.

To jest całkowicie oczywiste – wystarczy zmienić temperaturę mózgu lub ciśnienie, żeby ruchy materii mózgu we właściwościach materii zmieniły się. To natychmiast spowoduje zmianę treści myśli. Bez względu na to jaką to będzie miało formę np. uczucia zmiany ciśnienia i rozmyślania o tej zmianie – to treść myśli zmieni się dosłownie wskutek zmiany ciśnienia. Zmieniony ruch cząsteczek materii mózgu wskutek zmiany ciśnienia będzie dosłownie treścią myśli.

Ruch i spoczynek cząstek materii w naszych mózgach i treść myśli to jedność.

Dlatego abstrakcja może być wyrażona przez działania fizyczne i na odwrót działania fizyczne mogą mogą wyrażone przez abstrakcję w opisach. W rzeczywistości jedne działania fizyczne przeistaczają się w w inne działania fizyczne. Przyczyna przechodzi w skutek.

Wartość logiczna i Zdanie

Wpierw definicje:

Wartość logiczna
http://pl.wikipedia.org/wiki/Warto%C5%9B%C4%87_logiczna

Wartość logiczna to w logice podstawowa cecha zdania określająca jego stosunek do faktów.
W logice klasycznej każde zdanie może przyjąć tylko jedną z dwóch wartości logicznych:

• prawda - czyli zgodność zdania ze zbiorem faktów
• fałsz - czyli niezgodność zdania ze zbiorem faktów, które w logice matematycznej oznacza się tradycyjnie znakami "1" i "0". Jednak w rozmaitych systemach logiki nieklasycznej pojawią się też inne wartości.
  

Zdanie

http://pl.wikipedia.org/wiki/Zdanie

Aby wypowiedzenie było zdaniem, musi zawierać orzeczenie. W języku polskim podmiot może pozostać domyślny, ze względu na możliwość zidentyfikowania wykonawcy czynności na podstawie końcówki fleksyjnej czasownika w orzeczeniu. Zdaniem jest również tak krótkie wypowiedzenie jak: Wyszedłem. — w którym podmiotem — wykonawcą czynności jest "ja" (forma czasownika sugeruje, że jest to pierwsza osoba liczby pojedynczej).
Możliwe jest również zdanie bezpodmiotowe, np. Świtało.; Zbudowano most.



Przywołując te definicje chciałbym zwrócić uwagę na:

1. O większości zdań można swobodnie powiedzieć, że są opisem pewnego zbioru materii i jego działania przejawiającego się w ruchu lub spoczynku.
   Powstaje pytanie co to jest opis w materialnej rzeczywistości. Opis wyrażony w mowie, opis zapisany na papierze, opis w pliku komputera – wszystkie mają jedną wspólną cechę choć niełatwą do zauważenia – wszystkie opisy są działaniem. Przekazanie opisu pomiędzy ludźmi wymaga działań fizycznych. Można tego dowieść eksperymentalnie izolując wszelkie działania dwójki ludzi na siebie - np. umieszczając ich w odległych pomieszczeniach i prosząc o przekazanie sobie pewnego opisu.
   
2. W rzeczywistości zachodzi pewne zdarzenie fizyczne (fakt) - działanie 1 (ruch lub spoczynek pewnego zbioru materii). Następnie następuje wypowiedzenia zdania opisującego działanie 1 – wyrażenie opisu – to jest również działanie 2 (ruch lub spoczynek np. strun głosowych).
   
3. Na podstawie działania zegarów, komputerów itp. powinniśmy już wiedzieć, że w naszej rzeczywistości jedne działania wyrażają inne np. działania w zegarku elektronicznym wyrażają działania zachodzące w zegarze wahadłowym i to całkiem bezbłędnie.
   
4. Pojęć prawda i fałsz użyjemy jednakowo dla porównania zdania z faktem jak i dla porównania godziny wskazywanej przez zegar elektroniczny z godziną na zegarze wahadłowym.
   
5. Kiedy przyjrzymy się narządom zmysłów i samemu mózgowi człowieka to zauważmy, że zewnętrzne działanie 1 - "fakt" w ruchach fotonów staje się działaniem w naszym mózgu – ruchem elektronów. Z drugiej strony "zdanie" – zewnętrzne działanie 2 – w drganiach cząsteczek atmosfery staje się także działaniem w naszym mózgu – ruchem elektronów. Oba te działania w sieci bramek logicznych mózgu stają się wynikiem – działaniem wyrażającym prawdę lub fałsz.
   

Tworząc komputer sądziliśmy, że stworzyliśmy strukturę w której ruchom elektronów w procesorach przypisujemy niematerialne abstrakty - liczby. Prawda jest taka, że częściowo przenieśliśmy złożone działania elektronów zachodzące w naszym mózgu na działania elektronów w procesorze komputera.

Prawda jest taka, że przestrzeń abstraktów i abstrakcyjne liczby zawierają się w działaniu materii – w ruchu i spoczynku cząstek materii. Tak samo w mózgu człowieka jak w komputerze jak w maszynie liczącej jak w toczącym się kamieniu. Cała rzeczywistość jest cyfrowa i przepełniona abstrakcją.

Polecam stworzenie jakiegokolwiek opisu i przekazanie go drugiej osobie bez żadnych działań fizycznych. Wynik tego eksperymentu pokaże dokładnie czym jest w rzeczywistości abstrakcyjny opis.

------------------

Pozostaje kwestia zdań abstrakcyjnych, takich jak to, które nie odnoszą się wprost do zbiorów materii i ich działań. Wszystko w rezultacie odnosi się do zbiorów materii i ich działań choć czasem tego nie rozumiemy. Wszystko co dociera do człowieka pochodzi z materialnej rzeczywistości i wszystko co człowiek oddaje ma postać działań materii.

Żart, kontekst, kultura

Przyjmuje się, że „żart, kontekst, kultura” są pewnymi elementami świadomości, które stanowią barierę nie do pokonania dla komputerów w osiąganiu poziomu świadomości człowieka. Kiedy się jednak bliżej przyjrzeć człowiekowi to widać, że przyczyną działania człowieka są wyłącznie zewnętrzne działania fizyczne (ruch i spoczynek materii wokół materii „człowiek”). Zarówno, żart, kontekst czy kultura powstaje w świadomości człowieka wskutek specyficznych ruchów fotonów, ruchów cząsteczek atmosfery, najprzeróżniejszych drgań cząsteczek materii itp. Chyba nikt nie ma wątpliwości, że człowiek, który urodziłby się z uszkodzonymi wszelkimi zmysłami nie nabyłby żadnej kultury zachowania, nie znałby żadnego kontekstu i nie rozumiałby żadnego żartu. Kiedy się bliżej przyjrzeć człowiekowi to widać, że wynikiem jego istnienia są specyficzne działania fizyczne. Wszystko co człowiek powoduje w rzeczywistości to specyficzne ruchy i spoczynek materii. Wszystkie wyrażone przez człowieka myśli w mowie i piśmie, wszystkie podjęte przez człowieka działania na podstawie pewnych decyzji – wszystko to skutkuje tylko i wyłącznie specyficznymi ruchami i spoczynkiem materii ciała człowieka. To działanie człowieka oczywiście rozprzestrzenia się w rzeczywistości, stanowi przyczynę wielu innych działań realizujących się już poza ciałem człowieka.

Chodzi o to (jak bardzo kontekst nie byłby złożony) to przyczyną kontekstu są drgania cząsteczek atmosfery powodowane drganiami cząsteczek strun głosowych jednego człowieka a skutkiem kontekstu są określone ruchy cząsteczek ciała drugiego człowieka (który posłużył się kontekstem w podejmowaniu decyzji).

U podstaw „kontekst” to bardzo złożony rodzaj zależności fizycznych działań.

Jeśli uznamy, że wszelkie zależności w działaniu (zależności w ruchu i spoczynku materii) możemy wyrazić w postaci liczby to kontekst będzie przeolbrzymią i ogromnie złożoną liczbą.

Jeszcze raz powtórzę to, czemu mam nadzieję ktoś w końcu zaprzeczy i będę mógł podjąć z nim w tym zakresie polemikę.

Świadomość człowieka to olbrzymia liczba w działaniu.

Zastanawiam się ile jeszcze musi powstać na świecie maszyn liczących:

http://maszynyliczace.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?0

żeby ludzie zorientowali się, że nie tylko oni liczą

Widziany obraz

Wg mnie najistotniejszym problemem w zrozumieniu abstrakcji jest postrzeganie abstrakcji (niematerialnej informacji) jako czegoś odrębnego od fizycznych procesów. Fizyczne działania i niematerialna informacja (treść myśli) to jedność. Informacja jest zależnością w ruchu i spoczynku cząstek materii. I nie dotyczy to bynajmniej cząsteczek materii mózgu człowieka czy zwierzęcia ale wszystkich cząstek materii w rzeczywistości w każdej skali. Wiemy już o tym i pracujemy nad powstaniem sztucznej inteligencji w procesorze. Wiemy już o tym i budujemy najprzeróżniejsze urządzenia sterujące przetwarzające informacje tylko jakimś cudem wciąż nie uświadamiamy sobie tego.

Przyjmuje się, że widziany w świadomości obraz jest abstrakcyjną niematerialną informacją, która opisuje materialną rzeczywistość. Informacją, której naukowcy nie potrafią powiązać z fizycznymi procesami mózgu. Przyglądając się jednak dokładniej narządowi wzroku można dostrzec, że jest specyficznym kanałem wejścia zewnętrznych działań. Zewnętrzny ruch fotonów przenosi się na ruch elektronów, które dalej działają w mózgu. Ruch elektronów w mózgu wynika bezpośrednio z ruchu fotonów, które dotarły do oka. Wystarczy zablokować wszelkie zewnętrzne działania, które mogłyby przedostać się przez kanał narządu wzroku aby obraz zniknął ze świadomości. Bramki logiczne, do których docierają elektrony są w rzeczywistości związaniem działań. Bramki logiczne to inaczej matematyczna zależność ruchu i spoczynku jednej cząstki materii od ruchu i spoczynku drugiej cząstki materii. Można powiedzieć, że bramki logiczne mózgu to między innymi, matematyczny związek działania fotonów odbitych od materii kamienia ze specyficznymi ruchami cząsteczek mięśni składających się na ominięcie kamienia. Jak bardzo złożony jest to związek działań pokazuje sama świadomość, bo to świadomość jest wyrazem tego związania. Ten związek pomiędzy odbiciem promieni światła a obejściem kamienia jest treścią myśli związanymi z tą sytuacją. Toczący się kamień nie omija innego kamienia na swojej drodze ponieważ nie istnieją takie związki działań, które prowadziłby do takiego ominięcia. Niemniej toczenie się kamienia i zatrzymanie się go wskutek zderzenia z innym kamieniem zawiera w sobie elementy abstrakcji – świadomości – takiej samej jak nasza z tym, że mniej złożonej. To jest oczywiste i potwierdzone licznymi urządzeniami logicznymi, które działają dokładnie tak samo jak my sami z naszą świadomością. Nie ma innej świadomości w rzeczywistości bo nie może jej być. Gdyby świadomość nie wynikała z rzeczywistości i nie prowadziła do rzeczywistego wyniku – to co to byłaby za świadomość? Świadomość o niczym i po nic – kompletna bzdura – całkowity absurd.

Powiem uczciwie, że trochę frustruje mnie myśl, że nikt mi nie przyznaje racji, nikt nie zaprzecza i jeszcze prawie nikt nie rozumie. Tylu naukowców pracuje nad sztuczną inteligencją w ruchach w mikroprocesorach, tyle do tej pory powstało urządzeń sterujących i maszyn liczących, cyfrowy obraz, cyfrowe dźwięki jeszcze trochę i pomieszczenia będą nagrzewane cyfrowo i nikt nie dostrzega informacji poza mózgiem człowieka. Informacji, która wypełnią dokładnie całą rzeczywistość.

Świadomość – koncentracja zależności działań fizycznych

Przyjmijmy, że „działanie” to względny ruch i spoczynek cząsteczki materii albo inaczej, że jest to miejsce i czas obecności cząsteczki materii w rzeczywistości.

Przyjmijmy, że działania są od siebie zależne, jedno działanie zależy od drugiego, ruch i spoczynek jednej cząsteczki materii zależy od ruchu i spoczynku drugiej cząsteczki materii albo miejsce i czas obecności jednej cząstki materii jest zależny od miejsca i czasu obecności drugiej cząstki materii.

Przyjmijmy, że istnieje poziom złożoności zależności działań, tzn. jedno działanie może zależeć od 1,2,3,4 … 100.000, ….. innych działań. Tzn. ruch i spoczynek jednej cząstki materii zależy od ruchu i spoczynku np. 100.000 innych cząsteczek materii albo miejsce i czas obecności jednej cząstki materii zależy od miejsca i czasu obecności 100.000 innych cząsteczek materii.

Wówczas można dostrzec, że w rzeczywistości w określonym miejscu i czasie realizuje się pewien poziom zależności działań. Właściwie trudno powiedzieć coś konkretnego o tym poziomie w danym miejscu i czasie ze względu na globalny zasięg zależności rozciągający się na całą rzeczywistość. Lokalnie można jednak przyjąć, że ruch i spoczynek cząsteczek materii mózgu jest działaniem zależnym od ogromnie większej liczby innych działań w rzeczywistości aniżeli powiedzmy ruch i spoczynek cząsteczek materii obracającego się łożyska.

Wg mnie taką zależność działania od innych działań można byłoby określić mianem „wartości logicznej” istniejącej na materialnym zbiorze w danym miejscu i czasie.

Wg mnie taka wartość logiczna istnieje w każdej chwili na każdym zbiorze materii. Jedne wartości logiczne są proste jak te istniejące na cząsteczkach materii obracającego się łożyska. Inne wartości logiczne są bardzo złożone jak te istniejące ma cząsteczkach materii mózgu człowieka.

Wartość logiczna jest dosłownie treścią myśli w świadomości.

Treść myśli to zależność ruchu i spoczynku cząsteczek materii mózgu (miejsca i czasu ich obecności) od ruchu i spoczynku ogromnej liczby innych cząstek materii w rzeczywistości (miejsca i czasu ich obecności).

Mózg to ogromna koncentracja zależności działań.

Aby to zrozumieć wystarczy wziąć do ręki cokolwiek co działa. Można na tym pozaznaczać punkty, wprawić to w ruch i obserwować jak ruch i spoczynek materii pt. 1 zależy od ruchu i spoczynku materii pt. 2.

Gdyby spoczynek określić jako 1 a ruch jako 0 – okazałoby się, że cokolwiek może być procesorem. Nie potrzeba napylać płytek różnymi pierwiastkami bo to samo można osiągnąć w działaniu sprzętu domowego. Z tym, że wnioskowanie na podstawie pracy miksera byłoby z pewnością trudniejsze od wnioskowania na podstawie pracy komputera. Niemniej sposób działania komputera, miksera czy czegokolwiek innego w rzeczywistości jest taki sam na poziomie działań logicznych.

Bramka logiczna w przepływie wody

Wystarczy troszeczkę rozbudować, zapewnić źródło wody i ciśnienia i można wykonywać już te same złożone działania logiczne co w świadomości. Można wręcz zastąpić tym systemem człowieka z jego świadomością i pracą rąk w miejscu jego pracy.

I powstaje natychmiastowe pytanie.
Czym w rzeczywistości jest praca człowieka - skoro można ją z powodzeniem zastąpić działaniem tego systemu?

Mam nawet odpowiedź.
Jest działaniem podobnego w sensie logicznym systemu.
Działaniem nieuchronnym, które wynika z wcześniejszych działań i prowadzi do wyniku, którym są następne działania.